Volgens het boekje

Het is voer voor italofiele lijstjesliefhebbers: de beste Italiaanse wijnen volgens Gambero Rosso's wijnbijbel Vini d'Italia 2015 worden deze maand onthuld. De gids geeft geen sterren maar glaasjes, waarbij de beste wijnen drie glaasjes scoren. Een anticiperend overzicht van deze 'tre bicchieri'-wijnen per regio vind je hier (nog incompleet want zonder de Toscanen). Zo weten we weer wat ons te drinken staat komend jaar!

@Boedapest Wijnfestival - goed nieuws onder de zon

Als je al weer voor de vijfde keer op het Boedapest Wijnfestival komt ligt de routine op de loer. Voor je het weet ga je direct een rondje indrinken langs de favoriete 'usual suspects' en daarna op hoop van zegen aanhaken bij een niet gekende wijnmaker die een betrouwbare indruk wekt. Vergelijken ga je ook zowieso: ach die zwoele avonden van jaren geleden, terwijl het regenwater vandaag onbarmhartig over de burchtheuveltrappen klotst. 

Maar zie: we staan koud met een glas Szent Tamás Nyúlászó in handen of de zon breekt door. Ineens zit alles mee, want deze nog nooit gedronken wijn is subiet een voltreffer. Een droge Hárslevelü uit Tokaj die met een bloemig boeket vol honing en een romige smaak met perzik de gangmaker van het feest is. Ingenomen met onze nieuwe ontdekking eindigen we bij de kraam van gastland Italië met een oude bekende: Brunello!

Op de Giro

Vandaag start de Giro d'Italia. In Belfast, of all places. Twaalf jaar geleden dachten wij in Groningen nog dat we de noordelijkste start ooit zouden zijn en blijven. Wie weet starten ze volgend jaar in Reykjavik!

Bij het bekijken van de routekaart bleef mijn oog hangen bij de twaalfde etappe van Barbaresco naar Barolo. Een rit die leest als het etiket van een wijnfles. Van twee flessen eigenlijk. Het is niet de koninginnerit van de koers maar wel een koningsnummer op wijngebied. De etappe voert dwars door de vermaarde wijngaarden van Piëmont. 

Waar de koers de gevallen, inmiddels overleden held Marco Pantani eert, is deze rit een ode aan de Nebbiolodruif. Dat is beslist geen allemansvriend. Zijn uitgesproken tannines hebben wat jaren nodig om liefdevol gladgestreken te worden. Een jonge Barolo drinken is dan ook een zeldzaam onplezierige ervaring. Maar met even geduld heb je ook wat. Een Barbaresco op leeftijd is aromatisch (laurier!), vol en rijk. Een rijpe Barolo is een enorm intense wijn met complexiteit, kracht en lengte.

De renners zal het allemaal worst wezen. Die gaan vooral stevig afzien in de 42 km lange tijdrit over pittig heuvelende wegen. Mochten ze mij ooit vragen om nog zo'n wijnetappe te bedenken, dan zou ik voor de 'supertoscanen'-route gaan. Dwars door de Chianti-streek en dan langs Montepulciano, Scansano en San Gimigniano. Onderweg wordt in Bolgheri ter hoogte van het wijngoed Tenuta San Guido om de speciale premio San Guido voor klassementspunten gestreden. De finish is uiteraard in Montalcino, met een magnumfles Brunello voor de winnaar. 

Aangeprezen wijnen

Vroeger was het leven van de wijndrinker een stuk overzichtelijker. Bij een notabel beroep hoorde een wijnkelder. Zo’n lekkere muffe ruimte met dozen vol van dezelfde wijn, zodat de heer des huizes slechts over de appellation en classificatie van zijn Bordeaux of Bourgogne hoefde  na te denken. In de 21e eeuw is wijn opgepikt door handige marketingjongens die je ‘een stukje beleving onder de kurk’ willen verkopen. Niet alleen wijnzaken, webslijters en supermarkten strijden om de gunst van de drinker, maar ook in allerlei media wordt grof geschut ingezet om wijn uit alle windstreken te slijten. Zo doen in mijn Volkskrant Therèse (van Jonnie) en Astrid (van tv), de firma Wijnvoordeel en de eigen Volkskrant Wijnwinkel verwoede pogingen mij te verleiden.

Als optimistisch mens steek ik hier vaak de loftrompet over allerlei wijnen. Laat ik nu ook eens een kritische noot kraken die betrekking heeft op aangeprezen wijn. Ik proefde vlak na elkaar twee Siciliaanse flessen van Montalto, de Nero d’Avola en de blend van Sangiovese en Syrah. Beiden als  sterwijn in de supermarktwijngids opgenomen, allebei door mij aangeschaft bij Plus. Als liefhebber van Siciliaanse wijn was ik teleurgesteld. Slappe hap, zurig en vlak. Gelukkig maar, je moet die wijnschrijvers ook niet allemaal klakkeloos nadrinken.

de wijn...

...en de aanprijzer

Gisteren dronk ik met meer tevredenheid de aangeprezen wijn die ik uit de krant heb besteld. De Rosso Veronese van Il Passo di Sabina uit het gebied tussen Verona en het Gardameer. ‘Veel sappig, mondvullend, gerijpt fruit: braam en haast gedroogde pruimen. Ripasso Look-a-Like!!’, juichte de Volkskrant. Dat laatste verwijst naar de traditionele methode waarbij most in contact wordt gebracht met gedroogde druivenschillen, waardoor de Ripasso een extra concentratie meekrijgt. Zoals de illustere Amarone uit dezelfde streek. Zoveel body heeft deze Rosso niet, maar sappig en rond is 'ie zeker. Over die haast gedroogde pruimen tast ik nog in het duister, maar verder sluit ik me aan bij de aanbeveling.