Schurend versus zalvend rood fruit

Tussen het Hongaarse parlementsgebouw en Margiteiland - twee toeristentrekpleisters van formaat - zit wijnbar DropShop verstopt. Je loopt er zo voorbij, net zoals de karakteristieke tram 2 er voortdurend voorbij rijdt. Als we ons diep in de donkere loungebanken geinstalleerd hebben wil de eigenaar het dan ook even peilen: hoe hebben we zijn bar gevonden? Alle eer naar Kati, zij tipte mij jaren geleden. Sindsdien blijf ik er graag komen. Er is ruime wijnkeus per glas, van exclusief prijzig tot bijzonder schappelijk. Altijd met gedegen persoonlijk advies.

In de vroege middag bliefden we lichtvoetig rood. Pinot Noir had ik in mijn hoofd en daar kwam ik ook mee terug. Voor haar. Maar voor mij iets nieuws: een Kékfrankos van Wassmann. Een vertrouwd boeket nog, een boel rood fruit. Maar dan de smaak: knarsend en schurend, fris van bessen en zure kersen. Tuurlijk, rond is lekker, maar dit op een Rivella-manier ook - namelijk anders. Denk aan Sangiovese, Cabernet Franc, Carignan: allemaal dwarse druiven met karakter.

Nog nakauwend op de Wassmann heb ik wel een paar slokjes Pinot Noir van haar geproefd. Een Etyeki Kúria, zalvend rood fruit met een fluwelen afdronk.

Mijn conclusie: spring uit je comfort zone met Wassmanns Kékfrankos, voor knappe comfort wine kies je de Pinot Noir van Etyeki Kúria.

In Slovenië

Meer van Bled

Het was een even achteloze als pragmatische keuze geweest. Om de reistijd van vakantieplek één (Südtirol) naar stek twee (Balatonmeer) een beetje te breken. En zo verbleven we een weekend in Slovenië aan het meer van Bled. Dat bleek zomaar een mega-toeristenknaller te zijn. Het Giethoorn van Slovenië, met de onvermijdelijke Chinezen ook. De Sloveense dichter France Preŝeren, wie kent hem niet, wist ’geen mooiere plek dan dit tweede Eden, vol charme en gratie'. Ik neem aan dat hij hier specifiek doelde op het meer. Bled zelf is 'a thoroughly unspectacular place' zoals de Rough Guide Slovenia het in één bijtende bijzin formuleert. 

Met een hongerige maag besloten we de toeristenformules van het centrum te omzeilen. Door de groene heuvels van Bleds landelijke achterland wandelden we zo de rustieke tuin met gedekte tafels van Penzion Berc in. Dankzij wifi en vertrouwend op lovende internetrecensies wisten we dat we hier moesten wezen voor allerlei huisgemaakte culinaire hoogstandjes. 

De ober loodste ons met een innemende combinatie van trots en vakkennis door de - uitsluitend Sloveense - wijnkaart. Het wijnhuis Jakončič verdient hier een eervolle vermelding. Van hen dronken we eerst een mousserende wijn en daarna de stille Rebula. 'Don't compare us to Italian wines', had de ober me op het hart gedrukt. Toch is de gelijkenis met de Italiaanse Ribolla-druif (of Ribolla Gialla) een inkoppertje. Het wijngebied van Jakončič ligt vlakbij de Italiaanse streek Friuli; Udine is een stuk dichterbij dan Ljubljana.

Net als zijn Italiaanse buur biedt de Rebula een veelzijdig palet: bloemen in de neus, fris in de mond, tikkie mineraal en een zacht bittertje in de afdronk. Eigenzinnig, levendig en vooral verdomd lekker. In Nederland nergens te krijgen, dus je moet er echt voor naar Slovenië. Doen. Eten in de tuin van Berc, meeneuriën met de sympathieke huispianist ook als 'ie weer Elton John inzet en vooral: volledig afgaan op de suggesties van de ober. Tenslotte de huisgemaakte Jägermeister afslaan. Want dan komt 'ie terug met een glaasje rood 'that I know you will really like'. I did. 

Lagrein - wijn voor bij de polka

In een landschap vol bergtoppen en houten chalets zitten we niet aan de kaasfondue met een pot bier voor de neus. De Tiroler cultuur is nooit ver weg - een accordeon zet een polka in en de serveersters dragen Dirndl-jurken - maar Südtirol is toch echt Italiaans. Vanzelfsprekend heeft ook dit hoge noorden zijn eigen wijnen. Veel wit met karakter - ik als liefhebber van aromatisch wit zit hier goed - maar ook elegante rode wijnen. Veelal licht, zoals Pinot Noir of de lokale Schiava (Vernatsch) waar ik al eerder over schreef. Neem Lagrein, ook zo'n fijne rode wijn. Niet licht en niet zwaar. Allerlei rood fruit in de mond, lekker bij pasta en pizza. Zie je veel te weinig in Nederland, die Lagrein. Terwijl het toch zo'n levendige gangmaker is. Wijn voor bij de polka. Inhaken maar!

Monastrell in Sluis

Deze week waren we in Sluis, een klein Zeeuws stadje met een grote gastronomische uitstraling. Maar driesterren-chef Sergio Herman is al weer een jaar pleite. Daar waar hij het beste restaurant van Nederland bestierde zit nu de Eetboetiek. Ideetje van Sergio's broer die het pand overnam en zich naast ontbijt en lunch ook met lifestyle bezighoudt. Mede dankzij de bourgondische Belgische buurtjes op een steenworp afstand is de eetcultuur gelukkig nog steeds springlevend in Sluis. Wij togen voor de lunch naar La Trinité dat sinds 2010 een ster heeft.

Bij het hoofdgerecht van hertekalf schonk de sommelier een beste huiswijn: Laderas de El Sequé van het huis Artadi. Liefhebbers van Rioja zijn daar aan het goede adres, maar Artadi klust ook bij in Alicante. In deze regio bij Valencia speelt de Monastrell druif de hoofdrol. In onze wijn speelt hij ook de eerste viool met in het achtergrondkoor nog wat Cabernet Sauvignon en Merlot. Monastrell staat met z'n dikke schil garant voor stevige, donkere wijnen. De Laderas heeft een half jaartje in barriques gelegen, kort genoeg om z'n kruidige frisheid te bewaren. Een volle smaak met vette tannines die het hertenvlees liefdevol omarmen. Een prachtige combinatie. Zo werden we op onze wenken bediend zonder een blik op de wijnkaart. Petje af voor de eersteklas huiswijnen van La Trinité!